Deputowani Islamskiego Frontu Działań bezskutecznie protestowali przeciwko podpisaniu przez Jordanię pokoju z Izraelem w 1994. W celu przeciwstawienia się traktatowi islamiści podjęli krótkotrwałą współpracę z jordańską lewicą panarabską. Obydwie formacje były jednak za słabe, by wpłynąć na politykę króla Husajna i premiera Abd al-Salama al-Madżalego. Co więcej, ani Bracia Muzułmańscy, ani Islamski Front Działań nie chciały podejmować radykalnych działań antyrządowych. W Ammanie islamiści zorganizowali manifestacje przeciwko traktatowi, w których wzięło udział jedynie 5 tys. osób. Jordańska organizacja Braci Muzułmańskich nie angażowała się silniej w opozycję antykrólewską, by król Husajn nadal tolerował obecność w Jordanii Hamasu, który również wywodził się z panislamskiego ruchu Braci Muzułmańskich.
1994-1997 Islamski Front Działań był partią podzieloną wewnętrznie, bez spójnej strategii działania. Był także izolowany na arenie politycznej przez inne jordańskie partie. Kolejni szefowie rządów po 1993 - Abd as-Salam al-Madżali, Zajd ibn Szakir, Abd al-Karim al-Kabariti i ponownie al-Madżali - opierali swoje gabinety na większości parlamentarnej, w której nie było posłów islamskich.