Reszta jazdy rozlokowana została w okolicznych wsiach.
Postanowiono przekopać dwa chodniki minowe. Pierwszy tunel, od szańców Janusza Radziwiłła do północno-zachodniego bastionu zamkowego, budował inżynier Tomasz Plejtner. Drugi tunel, od okopów Weihera do środkowej baszty wysuniętej przed południową linię fortyfikacji miejskich, drążyli Henryk Meyer i inżynier Hornik. Spuszczono także wodę ze stawów, doprowadzając do wyschnięcia dwóch podmiejskich zbiorników. Ostrzał artyleryjski rozpoczął się 28 marca z pomocą jedynie 2 dział. Następne kilka dział 6 i 12 funtowych rozpoczęło ogień 3 kwietnia. Pełny ostrzał twierdzy Biała, prowadzony z pomocą 9 dział i 2 moździerzy, rozpoczął się 4 kwietnia. Najsilniej ostrzeliwano południową ścianę umocnień, uznaną za najłatwiejszą do przeprowadzenia szturmu. Załoga twierdzy odpowiadała ze swoich 3-funtowych działek.