Król przewidywał, a utwierdzali go w tym inżynierowie, że twierdza padnie po 5-6 dniach obrony. Piechota polska zaczęła zajmować pozycje wokół Białej 25 marca. Na północy, między rzeką Obszą a drogą na Archanielską Cerkiew, stanęły pułki królewicza Kazimierza i Abramowicza. Obok cerkwi, która stała nad rzeką, ustawiono dwa działa skierowane na bramę miejską. Na zachód od zamku znajdowało się wzgórze, które obsadziła piechota Janusza Radziwiłła, wsparta przez regiment dragonii Kreutza i 2 kornety rajtarii. Na stoku wzgórza powstały okopy piechoty oraz czworoboczna reduta. Na szczycie stanęły dwa działa, które miały ostrzeliwać zamek. Wzgórze osłaniało namioty ustawione nad rzeką Obszą. Najwięcej wojsk stanęło na południe od miejskich wałów. Były to: pułk piechoty Zygmunta Radziwiłła z 4 chorągwiami dragonii z regimentu Gottharda Platera oraz pułk Weihera wzmocniony dragonami Moore’a. Tam też wzniesiona została z drewna kwatera hetmana Radziwiłła, który bezpośrednio dowodził oblężeniem – król stanął na kwaterze dwie mile za miastem, w monasterze św. Michała. Na południu ustawiono trzy baterie artylerii. Na wschód od miasta stanął pułk gwardii królewskiej pod wodzą Reinholda Rosena oraz 1 działo. Na wyspie stawu zbudowano redutę i obsadzono piechotą. Piechotę osłaniało kilka chorągwi jazdy.