Modnymi tańcami towarzyskimi były wówczas one-step, tango czy cake-walk, a jednym z ich popularyzatorów był malarz Isaac Grünewald. Był to też czas baletu rosyjskiego z Fokinem i Dalcrozem jako choreografem, próbującym stworzyć sztukę całościową, łączącą w sobie taniec, muzykę, dramat, scenografię i modę. Fiński krytyk Sigurd Frosterus w jednym ze swych artykułów, Regnbågsfärgernas segertåg (1917) porównał młody ekspresjonizm z cake-walk i tangiem. W Sztokholmie Siri Derkert związała się z Bertilem Lybeckiem, z którym miała dwoje dzieci, córki Liv (ur. 1918) i Sarę (ur. 1920). Jej sytuacja osobista była wówczas trudna; utrzymywała się z projektowania mody i pisania artykułów do gazet, zaprzestała natomiast na 5 lat malowania. W 1919 roku razem z Ninie Bergsten i Anną Petrus wzięła udział w wystawie Den fri udstilling w Kopenhadze.