Lata 20. W 1921 roku artystka zaprezentowała swoje liczne prace na wystawie sztuki kobiecej (Kvinnosalongen) w sztokholmskiej Liljevalchs konsthall. Ekspozycja spotkała się z gwałtownym atakiem krytyki, choć Siri Derkert została potraktowana łagodniej od swych koleżanek. Był to wówczas okres, w którym kobiety uzyskały równouprawnienie, w tym prawo do edukacji i prawo wyborcze. Siri Derkert krytykowała męskie przywileje, aktywnie działając na rzecz emancypacji kobiet. Zabrała syna Carlo z Włoch oraz córki z Kopenhagi by zamieszkać z nimi w małym domku nad Morzem Alandzkim. Mieszkali tam w latach 1924–1929. Podjęła na nowo malowanie, udoskonaliła też sztukę rysowania. Dominującym motywem były jej dzieci i ich towarzystwo. Obrazy jej często cechował spokój oraz mocna kolorystyka i światło. Dzieci pozowały początkowo siedząc. Po 1928 roku artystka zaczęła rysować dzieci w ruchu. Miała nadzieję na otrzymanie zamówień na miniatury, dotyczące szczególnie tematyki dziecięcej. W 1929 roku w Gumme konsthall wystawiła 22 tego typu dzieła. Podobne prace zaprezentowała również na Stockholmsutställningen, jednak z braku znaczących zamówień zarzuciła wkrótce ten rodzaj sztuki.