Po zakończeniu II wojny światowej na mocy ustawy z dnia 4 lipca 1947 r. w sprawie zmiany dekretu Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 25 listopada 1936 r. o stosunku Państwa do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w Rzeczypospolitej Polskiej parafie Kościoła Ewangelicko-Unijnego zostały włączone do Kościoła Ewangelicko-Augsburskiego w RP..
Sytuacja prawna Pierwszym polskim aktem prawnym regulującym położenie prawne Kościoła było rozporządzenie Ministerstwa b. dzielnicy pruskiej z dnia 3 lipca 1920 r. w sprawie Zjednoczonego Kościoła Ewangelickiego w byłej dzielnicy pruskiej (Dz.Urz. Ministerstwa b. dzielnicy pruskiej z dnia 15 lipca 1920 r., Nr 35)Jakub Sawicki, Studia nad położeniem prawnym mniejszości religijnych w państwie polskim, Warszawa 1937, s. 295.. Stanowiło ono reakcję na uznaną przez władze polskie za bezprawną autonomicznie uchwaloną w Kościele regulację pn. Notverfassung fűr die unierte evangelische Kirche in Polen. Aktem zasadniczo reformującym proces wyborczy w Kościele i układ władz kościelnych było rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o zwołaniu Synodu Nadzwyczajnego Ewangelickiego Kościoła Unijnego w Polsce..