Kościół posiadał status uznanego związku religijnego i miał charakter osoby prawnej prawa publicznegoJakub Sawicki, Studia nad położeniem prawnym mniejszości religijnych w państwie polskim, Warszawa 1937, s. 306..

Ustrój Kościoła Najwyższą władzą Kościoła był synod. W 1920 składał on się z delegatów podstawowych jednostek organizacyjnych Kościoła, czyli gmin kościelnych (parafii, zborów), ośmiu delegatów z nominacji konsystorza (naczelnej władzy wykonawczej Kościoła) oraz przedstawiciela wydziału teologii ewangelickiej uniwersytetu we WrocławiuStefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 283.. Bieżącymi sprawami Kościoła jako całości kierował Konsystorz z siedzibą w Poznaniu. Na czele Kościoła stał superintendent generalnyStefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 314.. Funkcję tę pełnił pastor Paul Blau.

Parafie i superintendentury Gminy kościelne (zbory, parafie) jako podstawowe jednostki organizacyjne Kościoła skupione były w superintendenturach (okręgach kościelnych), kierowanych przez superintendentów. W 1927 istniało 405 zborów. W 1937 istniało 27 superintendenturStefan Grelewski, Wyznania protestanckie i sekty religijne w Polsce współczesnej, Lublin 1937, s. 327-333..