Nurt ten współtworzyli tacy twórcy jak: Karel Reisz (Z soboty na niedzielę, 1960; Morgan: przypadek do leczenia, 1966), John Schlesinger (Rodzaj miłości, 1962; Billy kłamca, 1963) i Lindsay Anderson (Sportowe życie, 1963; Jeżeli..., 1968). Liderem ruchu był Tony Richardson, który zasłynął dramatami Smak miodu (1961) i Samotność długodystansowca (1962) oraz brawurowo sfilmowanym przebojem kostiumowym Tom Jones (1963) ze zdjęciami sztucznie przyśpieszającymi ruch. Ten ostatni film zdobył cztery Oscary, w tym za najlepszy film i reżyserię.
upright=0.6|right|thumb|Julie Christie w Doktorze Żywago (1965) Davida Leana Bunt przeciwko jałowości życia w Wielkiej Brytanii odzwierciedlały również filmy z grupą The Beatles – Help! (1965) Richarda Lestera i animowana Żółta łódź podwodna (1968) George’a Dunninga. Ważnym debiutem dekady był Kes (1969) Kena Loacha, późniejszego mistrza brytyjskiego kina. Obyczajowy skandal wywołały Zakochane kobiety (1969) Kena Russella, w którym po raz pierwszy pokazano w pełnej krasie męską goliznę.