Drugi tuz tej kinematografii, David Lean, po kameralnym dramacie obyczajowym Spotkanie (1945) zajął się adaptacjami angielskiej klasyki literackiej (Wielkie nadzieje, 1946; Oliver Twist, 1948).

Lata 50. upright=0.5|right|thumb|Aktor i reżyser Laurence Olivier W latach 50. brytyjskie kino zasłynęło komediami z Ealing Studios, takimi jak m.in. Szajka z Lawendowego Wzgórza (1951) Charlesa Crichtona czy Jak zabić starszą panią (1955) Alexandra Mackendricka. Epickim rozmachem zachwycał oscarowy Most na rzece Kwai (1957) Davida Leana. Wspinanie się po drabinie społecznej kosztem wyrzeczenia się siebie opisał Jack Clayton w Miejscu na górze (1959).

Przełom pod koniec lat 50. przyniosła premiera Miłości i gniewu (1959) Tony’ego Richardsona z Richardem Burtonem i Claire Bloom na podstawie sztuki Johna Osborne’a. Film ten zainicjował w kinie brytyjskim nurt tzw. „młodych gniewnych”.

Lata 60. upright=0.6|left|thumb|Peter O’Toole jako Lawrence z Arabii (1962) Dekadę naznaczyli "młodzi gniewni", którzy w swych filmach portretowali życie przedstawicieli niższych warstw społecznych i poruszali tematy uznawane dotąd za tabu.