Michaił Iljicz Biełkin, właśc. Moisiej Elnowicz Biełkin (ros. Михаил Ильич Белкин (Моисей Эльнович Белкин), ur. 1901 w Rosławiu, zm. w listopadzie 1980 w Moskwie) – funkcjonariusz radzieckich służb specjalnych, generał porucznik.
Życiorys Od 1916 praktykował w zawodzie tokarza w Briańsku, 1918 czerwony partyzant na Kubaniu, żołnierz Armii Czerwonej na Froncie Południowym, funkcjonariusz kontrwywiadu wojskowego, od 1918 członek RKP(b) i Czeki. Od sierpnia 1921 komisarz operacyjny OO Czeki 3 Konnego Korpusu w Melitopolu, 1922 pełnomocnik OO Frontu Zachodniego, 1922–1923 operacyjny komisarz OO OGPU 1 Tomskiej Dywizji Kawalerii, 1923-1924 szef grupy operacyjnej ds. wojny z basmaczami OO PP OGPU Fergańskiej Grupy Wojsk, 1924 dowódca grupy operacyjnej ds. wojny z bandytyzmem OO PP OGPU Frontu Zachodniego (obwód smoleński i bobrujski i rejon sieneński), 1924–1925 inspektor Czeki w Erywaniu, 1925–1930 funkcjonariusz OGPU w Moskwie. 1930–1932 szef pracy operacyjnej rezydentur OGPU w północnych Chinach, później w Iranie.Od grudnia 1933 w centralnym aparacie NKWD, m.in. funkcjonariusz 5 Oddziału Głównego Zarządu Bezpieczeństwa Państwowego. 1935–1936 szef grupy NKWD w Tuwie, 1936–1938 rezydent NKWD w Kaszgarze, od sierpnia 1938 ponownie w centralnym aparacie NKWD, szef 1 Oddziału 2 Wydziału Głównego Zarządu Ekonomicznego NKWD.