Cerkiew prawosławna W latach 1878–1882 w Radzyniu wzniesiono prawosławną cerkiew, która zachowała wezwanie unickiej poprzedniczki. Była utrzymana w stylu bizantyjsko-rosyjskim, pięciokopułowa, z wolno stojącą dzwonnicą. Do wnętrza wstawiono ikonostas ze starszej świątyni. Obiekt zaprojektował inż. Lewit. Obiekt znalazł się na placu należącym do miasta, a do prac przy jego wznoszeniu przymuszono parafian, z których wielu nie pogodziło się z wymuszoną konwersją i próbowało uczęszczać na nabożeństwa do najbliższych kościołów. Duchowni rzymskokatoliccy byli gotowi udzielać im pomocy, niechętnie natomiast do przybywających do kościoła odnosili się sami wierni obrządku łacińskiego, którzy obawiali się, że fakt ten skłoni władze rosyjskie do zamknięcia ich świątyni. W 1890 cerkiew była remontowana z powodu dostrzeżenia pęknięć na jej ścianach. Chociaż w Radzyniu nie odnotowano aktów otwartych wystąpień opornych unitów przeciwko narzucaniu prawosławia, po wydaniu w 1905 ukazu tolerancyjnego dającego możliwość przejścia na katolicyzm w obrządku łacińskim większość byłych unitów skorzystała z niej. W 1915 proboszcz radzyńskiej parafii i ostatni wierni udali się na bieżeństwo, zabierając ze sobą ikonę Matki Bożej i wyposażenie świątyni.