XX wieku rybołówstwo w Estonii pogrążyło się w kryzysie, ponieważ większość rybaków zajmowała się nim wyłącznie w zakresie pozwalającym tuszować działalność przemytniczą. Drugim źródłem dostaw alkoholu stała się Łotwa, której rząd wprowadził monopol państwowy na produkcję wódki, i w ciągu kilku lat znacznie zwiększył dochód państwa z jej sprzedaży. Pierwszymi przemytnikami alkoholu byli rybacy fińscy i estońscy, którzy jeszcze w latach poprzednich prowadzili przemyt towarów spożywczych czy drobnych artykułów przemysłowych, które w obu krajach różniły się znacznie ceną.
Z czasem przemyt stał się polem rywalizacji zorganizowanych gangów, z których największa była grupa z Viinistu, a początkowo mający dobrą pozycję Niemcy zostali całkowicie wyparci przez Estończyków i Finów. Łącznie w Finlandii z handlu alkoholem utrzymywało się ok. 100 000 ludzi, największe znaczenie mieli wśród nich Algoth Niska i Kosti Vasa. W okresie zimowym na zamarzniętej Zatoce Fińskiej powstawały szlaki transportowe i tymczasowe miasteczka, w których prowadzono handel alkoholem i nocowano.