To porozumienie w zasadzie zakończyło plany związane ze stacją Freedom.
Daniel Goldin nadzorował włączenie Rosji do wspólnych prac w projekcie. Projekt amerykańskiego segmentu stacji został okrojony do objętości 33 m² (z pierwotnych 47 m² dla Freedom) ze względu na cięcia budżetowe. Z tego samego powodu liczba amerykańskich astronautów mogących przebywać jednocześnie na pokładzie została zredukowana do 3, chociaż segment amerykański w rzeczywistości może zapewnić zakwaterowanie dla 4 osób. Zredukowano także część funkcji przewidzianych dla Freedom. Mimo zamknięcia projektu stał się on podstawą do budowy ISS.
Planowane parametry stacji Freedom thumb|Stacja Freedom – przewidywana konfiguracja według projektu z 1991 roku Początkową koncepcję z 1984 roku w formie krzyża rozwinięto później w tzw. podwójny kil – miała to być duża, prostokątna konstrukcja typu kratownicowego, przecięta długim ramieniem. Późniejsze projekty przewidywały układ poziomy (podobnie jak w późniejszej ISS). Niezależnie od formy, podstawę stacji miała zawsze stanowić kratownica o rozpiętości (zależnie od wersji projektu) od 80 do 108 m, zaś szerokości – 5 m. Do centralnej kratownicy miały być stale dołączone moduły hermetyzowane – amerykański moduł mieszkalny oraz moduły laboratoryjne – amerykański, europejski i japoński.