Zadaniem estetyki filozoficznej jest opisać relacje pomiędzy poszczególnymi tymi elementami, opisującymi stosunek człowieka ze światem realnym.
Roman Ingarden natomiast sytuację estetyczną opisywał jako "spotkanie" twórcy z wytwarzanym przez niego przedmiotem oraz "spotkanie" odbiorcy z dziełem sztuki. Owo "spotkanie" nie było zdarzeniem, a procesem, który może przebiegać w różnych fazach i jest mniej statyczne niż sytuacja estetyczna Gołaszewskiej.
Estetyka implicite i explicite Estetyka jako systematycznie prowadzony namysł nad pięknem i sztuką jest najmłodszą dziedziną filozofii. Explicite pojawiła się w XVIII wieku za sprawą Aleksandra Gottlieba Baumgartena, który wyznaczył jej zadanie opisywania procesów poznawczych, czyli de facto traktował jako gałąź epistemologii. Takie rozumienie estetyki obecne jest jeszcze w Krytyce czystego rozumu Immanuela Kanta (estetyka transcendentalna), jednak już w Krytyce władzy sądzenia Kant zrywa z epistemologicznie rozumianym pojęciem estetyki i kładzie podwaliny pod nową gałąź filozofii – estetykę jako wiedzę o pięknie i sztuce. Od czasów Kanta estetyka funkcjonuje jako „regularna” dziedzina filozoficzna, uprawiana przez myślicieli tej miary co Schelling, Hegel czy Adorno. Jest to tzw.