thumb|Grób Antoniego Dobrzańskiego na cmentarzu Powązkowskim Antoni Dobrzański (ur. 20 lipca 1893 w Łozówce, zm. 13 lutego 1953 w Warszawie) – polski otolaryngolog.
Życiorys W 1912 ukończył II Gimnazjum w Tarnopolu, a następnie wyjechał do Lwowa, gdzie przez dwa lata studiował medycynę. Od 1914 kontynuował naukę na Uniwersytecie Wiedeńskim, w 1917 ukończył studia, a dwa lata później uzyskał tytuł doktora wszechnauk lekarskich. W 1921 rozpoczął pracę jako starszy asystent w Klinice Laryngologicznej Uniwersytetu Lwowskiego, od 1923 przez rok uzupełniał wiedzę na studiach podyplomowych na Uniwersytecie Wiedeńskim, a następnie do 1925 w Paryżu, gdzie stażował w l'Hôpital Laribiossiére, Hôpital St. Louis i w l'Hôpital Tenon. W 1927 przedstawił rozprawę habilitacyjną pt. Badania doświadczalne nad wchłanianiem kokainy, nowokainy, parkainy, psikainy, tutokainy i synkainy w górnych drogach oddechowych, od 1929 był docentem otolaryngologii. W 1932 zrezygnował z pracy w klinice i pracował przez cztery lata we lwowskim Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych, a następnie objął stanowisko ordynatora Oddziału Otolaryngologicznego w Państwowym Szpitalu Powszechnym. W 1938 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, planowanemu wyjazdowi do Warszawy przeszkodził wybuch II wojny światowej.