Uzyskał etat w Katedrze Laryngologii utworzonym przez Rosjan Instytucie Medycznym, był wykładowcą laryngologii i otiatrii. W 1941 po zajęciu Lwowa przez hitlerowców opuścił miasto i zamieszkał w Warszawie, gdzie wykładał na tajnych kompletach Uniwersytetu Warszawskiego. Podczas powstania warszawskiego dostał się do niewoli, a po zwolnieniu podjął się ewakuacji kliniki uniwersyteckiej do budynków szpitala w Tworkach, a stamtąd do Milanówka. Po zakończeniu wojny otrzymał stanowisko kierownika Kliniki Otolaryngologicznej Uniwersytetu Warszawskiego, od 1947 do 1948 był dziekanem Wydziału Lekarskiego UW. W 1946 był współorganizatorem reaktywacji Polskiego Towarzystwa Otolaryngologicznego, którego był prezesem do 1952. Od 1950 był związany z Akademią Medyczną, w 1951 zorganizował i kierował ośrodkiem sanatoryjnym w Ciechocinku.

Był odznaczony Krzyżem Walecznych. Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 133-1-15).