Aecjusz powraca za Alpy, by uspokoić zbuntowanych Franków. A Placydia, wbrew zasługom obdarza tytułem patrycjusza comesa Afryki Bonifacjusza, nieszczęśliwego wodza, który w wyniku klęsk w bitwach z Wandalami utracił prowincje afrykańskie i po długim oblężeniu poddał Hipponę. Aecjusz wyrusza przeciw niemu, pozostawiając Galię bez obrońców. Po przekroczeniu Alp łączy się z oddziałami północnoitalskimi. Bonifacjusz próbuje zamknąć się w twierdzy Ariminum, nie udaje mu się jednak wprowadzić za mury całej armii. Wydaje Aecjuszowi bitwę i odnosi zwycięstwo. Raniony zatrutą strzałą, na łożu śmierci, przywraca Aecjuszowi wszystkie tytuły, mianuje go patrycjuszem i oddaje mu swą żonę za małżonkę. Przepowiada też, że stanie się on salus rei publicae occidentalis.
Placydia nie zamierza jednak uszanować ostatniej woli Bonifacjusza, mimo iż obdarzyła go wcześniej niezbędnymi pełnomocnictwami do uczynienia z Aecjuszem, tego czego będzie chciał. Mianuje patrycjuszem walczącego w Afryce z Wandalami Aspara. Rozpuszcza listy gończe za pokonanym wodzem. Aecjusz przekrada się w barce przez Adriatyk. Całą wiosnę ukrywa się w Dalmacji, a następnie wzywa na pomoc armię huńską Rugili. Przed zagrożeniem najazdu Hunów kapituluje Placydia i senat. Aecjusz zostaje patrycjuszem i poślubia wdowę po Bonifacjuszu, Pelagię.