Ponieważ Pelagia jest arianką i Placydia próbuje to wykorzystać, Aecjusz przemocą i przemową skłania żonę do zmiany wyznania.

W następnych latach układa pokojowo stosunki z Wandalami odzyskując większą część prowincji afrykańskich. Na czele Hunów bije plemiona germańskie w Galii i burgundzkie w Dalmacji. Gdy buntuje się przeciw Rzymowi Teodoryk wizygocki, zostawia ukończenie pomyślnie toczącej się wojny przyjacielowi Litoriuszowi i udaje się do Italii. Litoriusz jednak, oszołomiony sukcesami, postanawia całkowicie wygubić Wizygotów. Pali i grabi zajmowaną przez nich Galię Akwitańską i oblega wojska Teodoryka w Tuluzie. Odrzuca pokojowe poselstwo biskupów, a następnego dnia ponosi dotkliwą klęskę. Schwytany przez Wizygotów, zostaje ukamienowany. Aecjusz udaje się do Galii, zawiera pokój z Teodorykiem, po czym musi wracać do Italii, zagrożonej opanowaniem przez Genzeryka, króla Wandalów Afryki i Sycylii. W Galii Aecjusz ogranicza władzę cywilną prefekta pretorium, nad przydziałem przez patrycjusza ziemi sprzymierzeńcom germańskim. Mediacji pomiędzy skłóconymi Aecjuszem i prefektem Sommerem podejmuje się diakon Leon, wkrótce już papież. Pelagia rodzi Aecjuszowi syna.