W tej sytuacji Sołoniewicz został dziennikarzem gazety „Nowoje wriemia”. Poza tym pisał artykuły do pism petersburskich. W 1916 roku został zmobilizowany do armii rosyjskiej. Służył w batalionie zapasowym lejbgwardii Pułku Keksholmskiego. Nie trafił jednak na front ze względu na problemy zdrowotne, niosąc służbę w warsztatach na tyłach. W styczniu 1917 roku zwolniono go z armii. W lutym tego roku powrócił na studia. Ponadto z powrotem został dziennikarzem gazety „Nowoje wriemia”. Po rewolucji lutowej 1917 roku zajmował się różnymi zajęciami (m.in. był członkiem milicji studenckiej). W ten sposób nawiązał kontakty z rosyjskim kontrwywiadem. Podczas tzw. puczu korniłowskiego latem 1917 roku zwrócił się do atamana Aleksandra Dutowa z propozycją pomocy ze strony oddziałów studenckich. thumb|Grupa pracowników „Nowych Czasów”, 1916. I. L. Sołoniewicz w drugim rzędzie (stojący), ósmy od prawej