Po rewolucji bolszewickiej wyjechał do Kijowa, gdzie związał się z Białymi. Współpracował ze służbami wywiadowczymi, wypełniając różne tajne misje. Od września 1919 roku pracował w gazecie „Wieczernije ogni”. Pod koniec 1919 roku przeniósł się do Odessy, gdzie znalazł pracę w redakcji gazety „Syn Otieczestwa”. Podczas ewakuacji wojsk Białych generała Antona Denikina na Krym w styczniu 1920 roku zachorował na tyfus, w związku z czym pozostał w zajętym przez bolszewików mieście. Zaangażował się w działalność tajnej grupy antybolszewickiej, wykrytej przez Czeka w czerwcu tego roku. Sołoniewicz trafił do więzienia, ale wypuszczono go trzy miesiące później. Następnie przybył do Ananjewa w rejonie Odessy, gdzie wraz z bratem zorganizował trupę cyrkową. Latem 1921 roku powrócił do Odessy, zostając robotnikiem. W 1922 roku objął funkcję instruktora w spółdzielni 51 Dywizji Strzeleckiej. Jednocześnie kierował faktycznie pierwszym odeskim klubem sportowym. Był następnie instruktorem sportowym w odeskim aprowizacyjnym komitecie gubernialnym i instruktorem kultury fizycznej w odeskiej radzie kultury fizycznej. Od 1924 roku pisał artykuły w miejscowych gazetach „Krasnyj sport” i „Wiestnik fiziczeskoj kultury”.