Z inicjatywy Ogarek-Czoj powołano w 1983 roku w ramach Zakładu Dalekiego Wschodu Sekcję Koreanistyki, którą kierowała aż do przejścia na emeryturę w 2002 roku. Ponadto uczestniczyła w działalności Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego, Association of Korean Studies in Europe i Towarzystwa Azji i Pacyfiku.
Autorka licznych artykułów i książek poświęconych zwłaszcza literaturze i religiom Korei, przekładów dzieł, przede wszystkim współczesnej literatury koreańskiej, na język polski, a także podręczników języka koreańskiego, zbiorów tekstów do nauki języka oraz licznych haseł encyklopedycznych. Do najważniejszych jej prac należą: Korea Północna – kraj czhollima (1965), Opowieść o Czhun-hiang najwierniejszej z wiernych (1970), Pradzieje i legendy Korei (1981), Tonghak – nauka Wschodu (1984), Mitologia Korei (1988), Religie Korei. Rys historyczny (1994), Na Tohyang and Korean Short Story Writing in the 1920s (2002), Klasyczna literatura koreańska (2003), Literatura koreańska XX wieku (2007).
Halina Ogarek-Czoj poślubiła obywatela Korei Północnej, jednak małżeństwo rozpadło się po jej powrocie do Polski w 1962 roku, wymuszonym decyzją północnokoreańskich władz o wypędzeniu cudzoziemskich żon. W trakcie pobytu w Pjongjangu urodziła córkę Annę.