Frunzego w Moskwie, od 1931 dowódca i komisarz pułku artylerii w Leningradzkim Okręgu Wojskowym, od 1934 dowódca artylerii korpusu strzeleckiego, od 1936 szef oddziału szkolenia bojowego wydziału artylerii okręgu wojskowego. w 1938 ukończył Akademię Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR, w latach 1938–1941 dowódca artylerii Białoruskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego, Środkowoazjatyckiego i Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. 29 października 1939 mianowany kombrigiem, a 4 czerwca 1940 generałem majorem artylerii. Po ataku Niemiec na ZSRR dowódca artylerii Frontu Północnego, później dowódca artylerii – zastępca dowódcy Frontu Leningradzkiego. Od XI 1941 dowódca 55 Armii, 30 sierpnia 1943 mianowany generałem porucznikiem. 4 marca 1944 został ranny i ciężko kontuzjowany, od końca III 1944 dowodził 42 Armią na Froncie Leningradzkim na 2 i 3 Froncie Nadbałtyckim. Wojska pod jego dowództwem brały udział w przełamywaniu blokady Leningradu, w operacji leningradzko-nowogrodzkiej, w operacji pskowsko-ostrowskiej, w ataku na Rygę i walkach w Kurlandii. W okresie VII 1945 – XI 1947 zastępca przewodniczącego Komisji Kontroli na Węgrzech, I 1948 – IV 1949 dowódca armii, a IV 1949 – VI 1953 głównodowodzący Centralnej Grupy Wojsk, równocześnie wysoki komisarz Austrii.