Wigilię 1863 spędzał w Wielgomłynach, był gościem Józefa i Franciszki Gierowskich. Wieczorem dwór został otoczony przez kozaków, po rewizji i znalezieniu w bagażu Błeszyńskiego biało-czerwonej oficerskiej szarfy powstańczej z napisem Śmierć albo Zwycięstwo oraz kilku koszul powstańczych, aresztowano wszystkich obecnych. Błeszyński jako Malczewski, Jan Szubert (łącznik powstańczy) oraz Stanisław Lipiński zostali odstawieni wpierw do Maluszyna, potem do Koniecpola a po dwóch tygodniach koleją do Piotrkowa, na dalsze śledztwo. W tym czasie wyszła na jaw prawdziwa tożsamość Błeszyńskiego, rozpoznał go porucznik Konstanty Dubelt z garnizonu w Częstochowie, dawny kolega z Orłowskiego Korpusu Kadetów. Podczas przesłuchań Błeszyński miał oświadczyć:
Po ponad dwumiesięcznym śledztwie został skazany na śmierć. Wyrok wykonano 5 marca 1864, razem z nim stracono księdza Ignacego Mosińskiego i Panteleja Suchoja, szeregowca z armii carskiej, który walczył po stronie powstańcówElżbieta Surma-Jończyk, Piotrkowskie wątki w pamiętniku Jana Szuberta