W 1934 r. zajmował się zleconym projektowaniem parowozu dla Egiptu i równocześnie – realizując swoje, bardziej nowoczesne, rozwiązania i konstruktorskie marzenia – projektował, przy współpracy kolegi inż. Zdzisława Rytla, który był odpowiedzialny za projekt wagonów; Lekki Pociąg Pospieszny OLp-118. Pociąg o kształcie aerodynamicznym, złożony z parowozu i czterech wagonów, napędzany czterocylindrowym silnikiem przeciwbieżnym, miał osiągać prędkość 130 km/godz. (wstępny projekt tego pociągu znajduje się w Muzeum Techniki w Pałacu Kultury w Warszawie). Projekt ten został odrzucony przez Ministerstwo Komunikacji, które miało wtedy inne plany dla Polskich Kolei.
W połowie 1935 r. dostał zlecenie opracowania parowozu w wersji opływowej Pm36-1, o układzie osi 2-3-1 i maksymalnej prędkości 140 km/godz., i podobnego, ale o tradycyjnym wyglądzie Pm36-2 (parowóz ten znajduje się w parowozowni w Wolsztynie i został nazwany „Piękna Helena”). Po zaakceptowaniu projektu wstępnego Przez Ministerstwo Komunikacji, i zaakceptowaniu opływowej obudowy drewnianego modelu przez Instytut Aerodynamiki PW, we wrześniu 1936 r. ruszyła praca nad rysunkami szczegółowymi i jednoczesnym budowaniem prototypów. W rekordowym tempie, bo po dziewięciu miesiącach, parowóz aerodynamiczny wyjechał z fabryki na jazdy próbne, by w końcu maja 1937 r.