– wraz z parowozem Pt31 – znaleźć się na Światowej Wystawie w Paryżu, gdzie za swoją konstrukcję i wygląd został odznaczony złotym medalem. Równocześnie, od września 1936 r. – jako następca po odchodzącym na emeryturę prof. Antonim Xiężopolskim – inż. Zembrzuski został zaangażowany jako profesor nadzwyczajny kontraktowy w Politechnice Warszawskiej.

Zajęty coraz bardziej swoją pracą dydaktyczną, w lecie 1939 r. przeniósł się wraz z rodziną do Warszawy. W czasie okupacji prowadził wykłady maszyn parowych w Szkole Technicznej im. Wawelberga i Rotwanda, następnie w Wyższej Szkole Technicznej, a także na prywatnych kompletach, w domach słuchaczy.

W 1945 r. zgłosił się na swoje przedwojenne stanowisko, ale Ministerstwo Oświaty skierowało go do czynnej już wtedy Politechniki Łódzkiej, gdzie objął Katedrę Parowozów i Silników Parowych, i jako Dziekan Wydziału Mechanicznego w latach od 1946 do początku 1948 r. organizował pracę Wydziału.