z ramienia Ministerstwa pracował także jako konsultant Przemysłu Taboru Kolejowego. W tym też roku został delegowany do USA jako ekspert w sprawach technicznych i projektant parowozu, który miał być zakupiony dla PKP w ilości stu egzemplarzy. Od 1948 r. był członkiem korespondentem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, a po utworzeniu Polskiej Akademii Nauk był członkiem jej Komitetu Budowy Maszyn; członkiem Komitetu Podstaw Konstrukcji i Technologii Maszyn PAN i przewodniczącym Zespołu Ekspertyzowego Taboru Kolejowego w tym Komitecie; i także członkiem Kolegium Naukowego PAN w 1962 r.; oraz członkiem Sekcji Podstaw Budowy Maszyn i Urządzeń II Kongresu Nauki Polskiej (przewodniczącym i gł. referentem w Podsekcji Maszyn Roboczych i Transportowych). Był współtwórcą Instytutu Naukowo-Badawczego Kolejnictwa, przekształconego później w Centralny Ośrodek Badań i Rozwoju Techniki Kolejnictwa i członkiem Rady Naukowej tego Instytutu i przewodniczącym Sekcji Taboru Kolejowego Rady;