i później, do końca życia, konsultantem w tym Instytucie. Był członkiem Branżowej Komisji Doradczej do spraw oceny poziomu technicznego pojazdów szynowych przy CBK PTK (później OBR PS). Był też przewodniczącym Komisji Weryfikacyjno-Egzaminacyjnej przy Wydziale Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. Przez długie lata, wraz ze swoimi współpracownikami, wykonywał wiele prac naukowo-badawczych w ramach tzw. Gospodarstw Pomocniczych Politechniki Warszawskiej.
W latach późniejszych jego zainteresowania naukowe dotyczyły zagadnień związanych z kierunkami rozwoju pojazdów szynowych, doborem ich parametrów i charakterystyk oraz zagadnień pracy pojazdu szynowego na torze zakrzywionym.
Był wielkim zwolennikiem elektryfikacji kolei prądem przemiennym, czego w Polsce nie stosowało się.
Z poślubioną w 1928 r. Jadwigą z Raczkowskich (1909–1984) miał dwie córki: Ewę (ur. 1943) i Krystynę (ur. 1947).
Zmarł 26 sierpnia 1981 r. w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 199-3-2).