Getto w Łachwie – utworzone 1 kwietnia 1942 przez władze nazistowskich Niemiec w czasie II wojny światowej getto we wsi Łachwa, znajdującej się na terenie okupowanej Polski (obecnie Łachwa, Białoruś), w celu prześladowania, zastraszania i eksploatacji lokalnej ludności żydowskiej. Getto istniało jedynie do września 1942. Było to miejsce jednego z wczesnych, a być może pierwszego żydowskiego powstania po niemiecko-sowieckiej inwazji na Polskę w 1939 r.
Utworzenie getta thumb|prawo|Plan getta w Łachwie Niemiecka armia wkroczyła na okupowane przez ZSRR polskie ziemie kresowe 22 czerwca 1941, w ramach operacji Barbarossa. Dwa tygodnie po rozpoczęciu inwazji, tj. 8 lipca 1941, Niemcy opanowali wieś Łachwa leżącą w przedwojennym województwie poleskim. 1 kwietnia 1942 na teren utworzonego w Łachwie getta sprowadzono ponad 2 tys. Żydów – mieszkańców wsi oraz osoby pochodzące z okolicznych miejscowości. Zostali oni stłoczeni w 45 domach otoczonych drutem kolczastym, a następnie byli wykorzystywani do prac przymusowych na rzecz okupanta. Na terenie getta utworzony został Judenrat (Rada Żydowska).