W 1835 r. został mianowany dziekanem dekanatu lidzkiego. Nastąpiło to w trakcie kampanii delatynizacji obrządku unickiego prowadzonej przez konsystorz unickiej metropolii wileńskiej pod kierownictwem biskupa Józefa Siemaszki. Dotychczasowy dziekan, Jan Horbacewicz, odmówił sprawowania nabożeństw według ksiąg rosyjskich. W 1838 r. został proboszczem parafii św. Michała Archanioła w Starym Korninie, gdy kierujący nią dotąd ks. Szymon Koźmiński został uznany za niechętnego zmianom wprowadzanym w liturgii unickiej. Jeszcze w tym samym roku konsystorz rozważał przeniesienie go do parafii w Nowoberezowie, gdzie za sprawą działalności ks. Antoniego Pańkowskiego doszło do otwartych protestów przeciwko planowanej konwersji unitów na prawosławie. Ostatecznie ks. Bren pozostał jednak w Starym Korninie. Duchownego przyjęto w nowej parafii nieprzychylnie i dopiero w lutym 1839 r., po kilku miesiącach, faktycznie przystąpił on do sprawowania nabożeństw.
W 1839 r., na mocy synodu połockiego, Celestyn Bren zmienił wyznanie na prawosławne i kontynuował działalność duszpasterską w przyłączonej do Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego cerkwi w Starym Korninie.