Za swoją działalność był nagradzany kolejnymi nagrodami przeznaczonymi dla białego duchowieństwa – prawem noszenia skufii, kamiławki, nabiedrennika, wreszcie złotym krzyżem kapłańskim.
W 1853 r. opracował pionierskie studium etnograficzne dotyczące powiatu bielskiego. Zostało ono sporządzone na podstawie jego obserwacji terenowych, na wezwanie Imperatorskiego Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego. Jego praca dzieliła się na sześć rozdziałów, poświęconych odpowiednio wyglądowi zewnętrznemu ludności, językowi, życiu codziennemu, szczególnym cechom życia społecznego w powiecie bielskim, edukacji i moralności, ludowym legendom oraz zabytkom. Najobszerniejszy ustęp pracy charakteryzował życie codzienne mieszkańców powiatu. Autor zgromadził również 24 lokalne zagadki, 15 przysłów i 38 bajek ludowych.
W swoich badaniach wykazał, że chłopi powiatu bielskiego mieli poczucie odrębności od Polaków. Równocześnie posługiwali się gwarą ruską z licznymi polonizmami i nie identyfikowali się z narodem rosyjskim. Zapisał, że kilkanaście lat po likwidacji unii na Podlasiu nadal wśród starszych mieszkańców utrzymywały się niektóre zwyczaje unickie, np. powstrzymywania się od pracy w dzień, w którym wypadało wspomnienie Jozafata Kuncewicza.
W 1869 Celestyn Bren uzyskał prawo do emerytury i odszedł w stan spoczynku.