Rewolucję 1905 Tadeusz Długoszowski przeżył w Częstochowie. Niechętne nastawienie duchowieństwa do rozruchów stało się jedną z przyczyn kryzysu światopoglądowego, wskutek którego porzucił wiarę katolicką. Uczestniczył w strajku szkolnym, za co został relegowany z państwowego gimnazjum. Chociaż bardzo obciążało to mizerny budżet rodzinny, kontynuował naukę do matury w szkole prywatnej (razem z m.in. późniejszymi generałami Wojska Polskiego: Gustawem Orliczem-Dreszerem i Januszem Głuchowskim).

Działalność rewolucyjna i represje carskie W 1907 lub 1908 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej – Frakcji Rewolucyjnej (PPS-FR), należał też do jej Organizacji Bojowej. Był zwolennikiem terroru, co u schyłku 1911 zbliżyło go do grupy rewolucjonistów-mścicieli i ściągnęło nań uwagę Ochrany. Wyjechał wówczas do Krakowa, gdzie zaczął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim i związał się z anarchosyndykalistami z kręgu pisma „Sprawa Robotnicza” dr. Augustyna Wróblewskiego. Mimo wyjazdu do Galicji już wiosną 1912 wyśledziła go carska tajna policja i odtąd był obserwowany również za granicą.