Wydarzenie to nie jest udokumentowane historycznie, ale według Sturlusona ofiary dokonano, aby ubłagać bogów i znaleźć w ten sposób remedium na wieloletni nieurodzaj w kraju. Już pierwszy szkic obrazu, który pojawił się w roku 1911, wzbudził ostrą krytykę z archeologicznego punktu widzenia, szczególnie, że artysta dość dowolnie pomieszał obiekty z różnych epok historycznych. Taką wolność artystyczną uznano za nadzwyczaj nieodpowiednią w dziele, które miało być umieszczone w narodowych zbiorach historycznych.
Dalsze losy obrazu Panowała opinia, że minister K. G. Westman popierał Midvinterblot. Rząd miał prawo decyzji w kwestii zakupu dzieła. Lewicowa prasa obawiała się, że Westman, wbrew kierownictwu muzeum, zechce przeforsować zakup. Westman zażądał opinii między innymi Bruno Liljeforsa. Opinię opublikowano w maju 1916 roku, a w czerwcu tego samego roku Carl Larsson zrezygnował ze swych starań. W swoich wspomnieniach zatytułowanych „Jag” („Ja”) stwierdził między innymi: „Los Midvinterblot załamał mnie!