Przyznaję to z głuchym gniewem.” W dalszej części swego wywodu wyraził jednak nadzieję, że obraz po jego śmierci zostanie w pełni doceniony. Namalowane płótno złożył na strychu w swoim garażu. W 1942 roku obraz jako majątek pośmiertny został przekazany do Archiv för dekorativ konst (obecnie Skissernas museum) w Lund, gdzie znajdował się do lat 80.
W 1953 roku w swym artykule w Konstrevy Aron Borelius nazwał obraz Larssona „wielką artystyczną syntezą epoki secesji”. Bez względu na ocenę treści obrazu widać wyraźnie, że został on skomponowany i kolorystycznie dopasowany do architektury muzeum. Podobnie jak na obrazie Wjazd Gustawa Wazy postacie rozciągają się niczym pas reliefu na pierwszym, poziomym planie malowidła, którego tło tworzy potężna, pogańska świątynia zasłaniająca niebo. Dekoracyjny charakter dzieła podkreśla złoto na hełmach i lurach, które artysta zręcznie wykorzystał wzorując się na wiedeńskiej secesji. Dzieje obrazu, jak żadnego innego, były długie i dramatyczne. thumb|left|Wjazd Gustawa Wazy (marzec 2012) thumb|Midvinterblot (marzec 2012) W latach 1983–1984 obraz po renowacji został wystawiony w Historiska museet w Sztokholmie. Następnie został kupiony przez szwedzkiego marszanda od krewnych Carla Larssona i zaoferowany Nationalmuseum.