Fiano – odmiana winorośli o jasnej skórce. Uznaje się, że pochodzi z Włoch, choć mogła zostać sprowadzona na Półwysep Apeniński przez starożytnych Greków. Uprawiana przede wszystkim w Kampanii, gdzie jest m.in. podstawowym składnikiem win oznaczonych apelacją DOCG Fiano di Avellino.
Pochodzenie i historia thumb|Niedojrzałe grona fiano Fiano bywa opisywane jako odmiana archeologiczna – mogła zostać sprowadzona do Włoch przez starożytnych Greków i cieszyła się uznaniem już w starożytności. Pliniusz Starszy wspominał o vitis apiane i niektórzy autorzy utożsamiają tę winorośl z fiano. Hipoteza jest trudna do weryfikacji. Wiadomo, że wino z odmiany fiano znał już cesarz Fryderyk II Hohenstauf, inicjator budowy Castel del Monte, o czym zaświadczają rachunki z roku 1240.
Uprawy fiano zamarły po pladze filoksery w XIX wieku. Duży wkład w odtworzenie upraw wniósł Antonio Mastroberardino, który w latach 70. XX wieku w Taurasi zajął się przywracaniem tradycyjnych szczepów włoskich do uprawy towarowej.
W celu uniknięcia pomyłek z odmianą fiano aromatico (fiano di puglia) podejmuje się starania, by oficjalnie przemianować ją na minutolo.
Charakterystyka Odmiana dojrzewa średnio późno. Rośnie bujnie i jest wrażliwa na mączniaka rzekomego i prawdziwego.
Fiano lubi gleby pochodzenia wulkanicznego.