Analiza Chronologicznie teksty złorzeczące dzielą się na podzbiór z XX–XIX wieku p.n.e. i pierwszej połowy XVIII wieku p.n.e. Gliniane przedmioty z pierwszej grupy to zakopane w świętym miejscu skorupy naczyń z imionami ponad trzydziestu władców i około dwudziestu nazw geograficznych, ulokowanych w Palestynie i Syrii. Są to między innymi Achszaf, Afek, Ako, Aszkelon, Bet-Szean, Jerozolima, Miszeal, Tyr i in. Przedmioty z młodszej grupy to gliniane figurki klęczących więźniów ze skrępowanymi z tyłu rękoma. Inskrypcje na figurkach zawierają nazwy sześćdziesięciu czterech miejscowości znanych m.in. ze Starego Testamentu.
Teksty złorzeczące stanowią jedno z najważniejszych źródeł pisanych do badań nad geograficznym nazewnictwem Kanaanu.
Przypisy
Bibliografia Encyklopedia archeologiczna Ziemi Świętej, oprac. A. Negev, Warszawa 2002. Na książce ; . Юнусов М.М., Топонимика Палестины в египетских „текстах проклятий” Среднего царства, в: Иудаика и библеистика. Материалы Второй ежегодной конференции по иудаике и востоковедению, ред. К.А. Битнер Л.А. Лукинцова, Санкт-Петербург 2013, s. 33–46. .
Kategoria:Zabytki starożytnego Egiptu Kategoria:Historia Palestyny Kategoria:Historia Syrii