Służył w 1 batalionie telegraficznym, a od 1 kwietnia 1919 był w stopniu porucznika dowódcą 1 kompanii utworzonego wówczas 2 batalionu telegraficznego.
Po zjednoczeniu Armii Wielkopolskiej z Wojskiem Polskim z 10 grudnia 1919 został oficerem Wojska Polskiego; jego 2 batalion telegraficzny a jego oficerowie zostali przydzieleni do innych jednostek; w tym Zygmunt Ertel objął funkcję dowódcy 14 kompanii telegraficznej, działającej dla 14 Dywizji Piechoty. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej 1920. Został awansowany do stopnia kapitana łączności ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1923 jako oficer nadetatowy 3 pułku łączności służył w Departamencie VI Ministerstwa Spraw Wojskowych. Został awansowany do stopnia majora łączności ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923. Później jako oficer nadetatowy 1 pułku łączności w 1924 był oficerem łączności przy oficerem łącznikowym przy Dyrekcji Poczt i Telegrafów, a w 1928 służył w Komendzie Obszaru Warownego „Wilno”. Został awansowany do stopnia podpułkownika łączności ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. Następnie pełnił służbę na stanowisku szefa łączności 28 Dywizji Piechoty w Warszawie. Od 1930 był dowódcą 3 batalionu telegraficznego w Grodnie, a od 1 grudnia 1931, po przeprowadzonej reorganizacji, komendantem Kadry 3 batalionu telegraficznego w tym samym garnizonie.