Później pracował w szpitalu w Tarnowie (1917), następnie na stanowiska lekarza komisji poborowej Powiatowego Urzędu Ziemskiego w Sieradzu. 1 sierpnia 1917 płk Leon Berbecki wskazał go do awansowania do stopnia kapitana. Po kryzysie przysięgowym wstąpił do Polskiego Korpusu Posiłkowego i był lekarzem w 2 pułku piechoty.
Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Odkomenderowany jako oficer przydzielony do stanu pułku z innego korpusu osobowego pełnił funkcję starszego lekarza pułku w 10 pułku saperów w garnizonie Przemyśl od 1923 do 1925. W 1923 pozostawał oficerem nadetatowym 10 batalionu sanitarnego. Później pracował w Szpitalu Okręgowym nr X w Przemyślu (1928). Został awansowany do stopnia podpułkownika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1930. W korpusie oficerów sanitarnych lekarzy był zweryfikowany w 1930 z lokatą 54Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego 1930, s. 9., a w 1931 z lokatą 42Lista starszeństwa oficerów zawodowych korpusu sanitarnego 1931, s. 9.. Następnie pracował w Szpitalu Okręgowym nr VI we Lwowie (1932). W tym mieście był członkiem Towarzystwa Lekarzy PolskichSprawozdanie Rady Zawiadowczej Towarzystwa Lekarzy Polskich we Lwowie za rok 1938, s. 4..