Przepływy cytoplazmatyczne umożliwiają transport na dalekie odległości i dyspersję cząsteczek w cytoplazmie. Zastosowany tu mechanizm fizyczny to dyspersja Taylora. Podczas głodu organizm może zreorganizować swoją morfologię sieci, a tym samym zwiększyć swoje zdolności dyspersyjne. W rzeczywistości przepływy są nawet przechwytywane w celu przesyłania sygnałów w całej sieci plazmodium. Jest prawdopodobne, że sprzężenie zwrotne transportowanych sygnałów na temat rozmiaru rury leży u podstaw zdolności Physarum do znalezienia najkrótszej ścieżki w labiryncie.
Zachowanie mały|P. polycephalum plasmodium uprawia dwie „wyspy” podłoża agarowego na szkiełku nakrywkowym. Wykazano, że Physarum polycephalum wykazuje cechy podobne do tych obserwowanych u stworzeń jednokomórkowych i owadów eusocial. Na przykład zespół naukowców z Japonii i Węgier wykazał, że P. polycephalum może rozwiązać problem najkrótszej ścieżki. Podczas wzrostu w labiryncie z płatkami owsianymi w dwóch miejscach, P. polycephalum wycofuje się z każdego miejsca w labiryncie, z wyjątkiem najkrótszej trasy łączącej dwa źródła pokarmu.