Wykazano również, że P. polycephalum dynamicznie przenosi się, aby pozornie utrzymywać jednocześnie stały poziom różnych składników odżywczych. W jednym szczególnym przypadku próbka umieszczona w środku szalki Petriego została przestrzennie rozdzielona na kombinacje źródeł pokarmu, z których każde miało różne proporcje białko-węglowodany. Po 60 godzinach zmierzono powierzchnię śluzowca nad każdym źródłem pożywienia. Dla każdej próbki wyniki były zgodne z hipotezą, że ameba zrównoważy całkowite spożycie białka i węglowodanów, aby osiągnąć określone poziomy, które są niezmienne w stosunku do rzeczywistych proporcji występujących w śluzowcu.
Ponieważ śluzowiec nie ma żadnego układu nerwowego, który mógłby wyjaśnić te inteligentne zachowania, istnieje duże interdyscyplinarne zainteresowanie zrozumieniem zasad rządzących jego zachowaniem. Naukowcy próbują zamodelować śluzowatą pleśń przy użyciu kilku prostych, rozproszonych reguł. Na przykład P. polycephalum został zamodelowany jako zestaw równań różniczkowych inspirowanych sieciami elektrycznymi. Można pokazać, że model ten jest w stanie obliczyć najkrótsze ścieżki. Bardzo podobny model można pokazać, aby rozwiązać problem drzewa Steinera. Jednak obecnie modele te nie mają sensu biologicznego, ponieważ zakładają na przykład oszczędność energii wewnątrz śluzowca.