Dlatego też do programu naukowego satelity został dołączony czwarty eksperyment, zaproponowany wspólnie przez polskich i radzieckich uczestników badań, a polegający na określeniu charakterystyk naturalnych szumów radiowych w jonosferze. W czasie pracy satelity Kopernik 500 szereg obserwatoriów helio- i geofizycznych na terenie Polski, Związku Radzieckiego, Czechosłowacji, Niemieckiej Republiki Demokratycznej i Bułgarii prowadziło naziemne obserwacje Słońca i jonosfery w szerokim zakresie długości fal. Aparatura przeznaczona była do rejestrowania pewnych zjawisk na Słońcu oraz w ziemskiej atmosferze. Przyrządy dokonywały obserwacji widma promieniowania radiowego wysyłanego przez Słońce. Drugim przyrządem naukowym na Koperniku 500 był miernik impedancji pracujący z częstotliwością 50 kHz, zaopatrzony w prętową antenę o długości 5 m, a przeznaczony do obserwacji wpływu wywieranego na stan jonosfery przez obecność w niej metalowych przedmiotów, a także wpływu jonosfery na działanie anteny radiowej. Trzecim zasadniczym przyrządem był miernik impedancji pracujący na częstotliwości 3,1 MHz i 15 MHz. Prętowa antena miała długość 0,7 m.