Wałentyn Maksymowycz Trutenko, ukr. Валентин Максимович Трутенко (ur. w Zwinogródce, zm. 30 stycznia 1953 w Santiago) – ukraiński i rosyjski wojskowy (generał chorąży), emigracyjny działacz wojskowy.
Życiorys Ukończył Władymirski Kijowski Korpus Kadetów, zaś w 1901 roku Kijowską Szkołę Wojskową. Służył w 176 Pieriewołoczenskim Pułku Piechoty. Następnie ukończył Nikołajewską Akademię Sztabu Generalnego. W 1909 roku przeszedł do 175 Baturinskiego Pułku Piechoty.
Brał udział w I wojnie światowej. Walczył na Froncie Zachodnim. W 1916 roku w stopniu podpułkownika objął dowództwo 175 Baturinskiego Pułku Piechoty. Po rewolucji lutowej 1917 roku aktywnie opowiadał się za ukrainizacją oddziałów wojskowych 12 Armii. Był jednym z organizatorów ukraińskiego zjazdu wojskowego Frontu Zachodniego w Rydze. W listopadzie tego roku przybył na Ukrainę na czele 175 Baturinskiego Pułku Piechoty, wstępując do armii ukraińskiej. W czasach Hetmanatu dowodził różnymi oddziałami wojskowymi na Jekaterynosławszczyźnie i Czerkasczyźnie. Wsparł powstanie przeciwko rządom hetmana Pawła Skoropadskiego. Następnie mianowano go komendantem junkierskiej szkoły wojskowej w Mohylowie Podolskim. Później był zastępcą dowódcy 3 Zaporoskiej Dywizji Strzelców. Od grudnia 1919 roku pełnił obowiązki dowódcy Dywizji.