W 1910 roku w stopniu generała majora objął funkcję dyżurnego generała sztabowego warszawskiego okręgu wojskowego.
Brał udział w I wojnie światowej. Był dyżurnym generałem sztabu Frontu Zachodniego. W 1916 roku awansował na generała porucznika. Tymczasowo dowodził 5 Dywizją Piechoty.
Na początku 1918 roku wstąpił do armii ukraińskiej. Od kwietnia tego roku pełnił funkcję szefa Sztabu Generalnego. W październiku tego roku został członkiem rady wojennej przy ministrze wojny. Od listopada znajdował się w rozporządzeniu ministra wojny. Od grudnia tymczasowo kierował kancelarią ministerstwa wojny, zaś pod koniec miesiąca został zastępcą kierownika kancelarii. W czerwcu 1919 roku w Tarnopolu wraz z częścią personelu ministerstwa wojny dostał się do polskiej niewoli. Po wypuszczeniu na wolność podczas wojny polsko-bolszewickiej 1920 roku pełnił funkcję szefa głównego zarządu mobilizacyjno-personalnego ministerstwa wojny Ukraińskiej Republiki Ludowej. Od grudnia tego roku był ministrem wojny URL. W styczniu 1921 roku został zwolniony z tej funkcji. Doszedł do stopnia generała pułkownika.