Aszer Barasz (ur. 16 marca 1889 w Łopatynie, zm. 4 czerwca 1952) – żydowski pisarz i nauczyciel.

Życiorys Urodzony w Łopatynie we wschodniej Galicji. Syn Naftalego Herca Barasza. Otrzymał tradycyjne żydowskie wykształcenie w chederze i bet midraszu oraz wykształcenie w polskiej szkole państwowej. Angażował się w działalność ruchów syjonistycznych.

Już jako młodzieniec Barasz tworzył poezję, opowieści i sztuki w językach hebrajskim, jidysz, niemieckim i polskim. W wieku 16 lat opuścił dom i wędrował po Galicji pisząc w latach 1906–1912 do lwowskiej gazety „Togblat” i innych gazet piszących w języku jidysz. W tym okresie wydał tomik poezji „Sifrut”, a także „Tenaim” (1910) i „Maitah” (1912). Swoje doświadczenia z tego okresu opisał w „Masa be-harim”, „Prike Rodorfer”, „Temunot mi-bet mivshal hashekhar”. „Eleh ezkerah” – wspomnienia z dzieciństwa z Galicji. „Yehudi mi-tsarah nehelats”, „Ahavah zarah” pokazują doświadczenia jego pokolenia w Galicji i Polsce przedstawione w relacjach pomiędzy Żydami i innowiercami a także pomiędzy samymi Żydami.