W 1914 roku przeniósł się do Palestyny i zamieszkał w Tel Awiwie, gdzie pisał i nauczał języka hebrajskiego i literatury. Jego pierwsza antologia „Temol” zawierała poezję napisaną przed i po jego przenosinach a także tłumaczenia. Podczas wojny wyzwoleńczej został deportowany do Hajfy. Pomiędzy 1922 a 1928 rokiem założył i redagował dziennik literacki i krytyki literackiej „Hedim” wraz z pisarzem Ya’akovem Rabinowitzem. W późniejszym okresie był prezydentem Żydowskiej Unii Pisarzy.
Inicjował i aktywnie brał udział w innych wydarzeniach literackich jako redaktor, wydawca, tłumacz i pisarz dziecięcy. W swoich pracach przedstawiał pogląd, że literatura powstająca w Izraelu musi być otwarta na wpływy zewnętrzne, aby zapewnić, że takie piśmiennictwo reprezentuje wspólną twórczość narodu żydowskiego w Izraelu i w diasporze.
Zmarł 4 czerwca 1952 roku. Pochowany został na cmentarzu Trumpeldor.