został on ostatecznie odrzucony przez stronę iracką pod wpływem protestów społecznych (tzw. Wasba - Zryw). W 1949 ponownie został ministrem spraw zagranicznych; równocześnie od 1947 do 1958 pozostawał zwierzchnikiem irackiej reprezentacji przy ONZ, w 1950 był także ambasadorem Iraku w Egipcie. Ministrem spraw zagranicznych był mianowany jeszcze dwukrotnie - w 1952 w rządzie Mustafy al-Umariego oraz w tym samym roku w gabinecie Nur ad-Dina Mahmuda. Sympatyzował z ideą umiarkowanej reformy politycznej w kraju i opowiadał się za proamerykańską polityką zagraniczną. Założona przez niego partia otrzymywała ze Stanów Zjednoczonych pomoc finansową, co w 1953 pozwoliło jej zdobyć w irackim parlamencie 40 mandatówKwiatkiewicz P.: Mocarstwa wobec Iraku w latach 1945-1967. Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2005, s. 72 i 84. ..