Zbrodnia w Czerwonogrodzie – atak oddziałów Ukraińskiej Powstańczej Armii (UPA) pod dowództwem Petra Chamczuka „Bystrego” na wieś Czerwonogród, położoną w dawnym powiecie zaleszczyckim województwa tarnopolskiego. W wyniku ataku przeprowadzonego w nocy z 2 na 3 lutego 1945 roku, zginęło 49-60 Polaków, 28 zostało rannych.
Przed zbrodnią Z powodu dogodnych warunków do obrony już podczas okupacji niemieckiej Czerwonogród stał się siedzibą polskiej samoobrony, która trzykrotnie odparła ataki bojówek ukraińskichLucyna Kulińska, Dzieje Komitetu Ziem Wschodnich na tle losów ludności polskich Kresów w latach 1943-1947. Tom II. Kraków 2001, , s. 1054. Obrona była oparta o murowane budynki młyna, zamku, kościoła i Domu Ludowego, który stanowił główny punkt oporu.
Po włączeniu obszaru do Związku Radzieckiego samoobrona przekształciła się w tzw. batalion niszczycielski (IB), który liczył około 100 żołnierzy. Obroną kierował kierownik szkoły, były akowiec Bronisław Stachurski. W Czerwonogrodzie na noc chronili się mieszkańcy sąsiednich wsi – Nyrkowa, Nagórzan i innych, łącznie z miejscowymi około 1500 osób.