Karol Sołtyk herbu własnego (ur. 1791 – zm. 1831), skrzypek i kompozytor. Był synem Jana Kantego Sołtyka (ur. 1747), dziedzica Słupi, deputata na Trybunał Koronny w r. 1785, i Anny z Rostworowskich (ur. 1751), kasztelanki zakroczymskiej, wnukiem Antoniego Jana Rostworowskiego i miecznika sandomierskiego Józefa Sołtyka, bratankiem referendarza koronnego Michała Sołtyka i siostrzeńcem Andrzeja Rostworowskiego oraz Franciszka Ksawerego Rostworowskiego.
Życiorys Nauki początkowe pobierał w domu. Następnie uczęszczał do szkół w Kielcach i w Krakowie. Po śmierci ojca Jana Kantego odziedziczył 30 tys. dukatów, zapewniło mu to samodzielność i możliwość dalszego kształcenie w Wiedniu, gdzie uczył się gry na skrzypcach u Josepha Maysedera – austriackiego wirtuoza skrzypiec i kompozytora.
Lekkomyślny i wystawny tryb życia doprowadził Sołtyka do utraty pieniędzy. Dzięki protekcji swojego nauczyciela objął wówczas posadę drugiego skrzypka w nadwornej kapeli cesarskiej. Rodzina spłaciła długi i Sołtyk wrócił do Krakowa. Dnia 11 grudnia 1809 wstąpił jako porucznik do 14. pułku kirasjerów, dowodzonego przez Stanisława Małachowskiego po czym 6 kwietnia 1810 przeszedł do 10. pułku ułanów pod komendę Jana Nepomucena Umińskiego, ale już 11 kwietnia tego roku został z niego uwolniony.