opublikował Sołtyk: „Cotillon pour le piano” (dziełko dedykowane Emmie z Ogińskich Brzostowskiej), Nowy mazur i galopada pianoforte (dziełko dedykowane Ludwikowi Jelskiemu, prezesowi Banku Polskiego), „Mazur pour le pianoforte”(dziełko dedykowane Olimpii z Tarnowskich Grabowskiej), Mazurek pour le pianoforte (utwór dedykowany Julii Lubeckiej). Karolowi Lipińskiemu dedykował „Morceau“. Był również znakomitym wykonawcą własnych kompozycji fortepianowych. Oskar Kolberg napisał, że jakkolwiek gra jego była wyrazistą i pełną, to jednak «pod względem cieniowania i wykończenia» nie dorównywał grze swojego krewnego Franciszka Sołtyka (Karol Sołtyk bywa mylony z Franciszkiem Sołtykiem, którego kompozycje nie ukazały się drukiem i zaginęły.). Mazury Sołtyka wykonywane były na balach w Resursie Kupieckiej, w Teatrze Rozmaitości (1830) i w warszawskich salonach. Przyjaźnił się z warszawskimi artystami: Antonim Teichmannem, wiolonczelistą i śpiewakiem, Józefem Brzowskim, wiolonczelistą, Antonim Orłowskim, skrzypkiem i pianistą, oraz z Fryderykiem Chopinem Sołtyk nie założył rodziny. Zmarł na cholerę w r. 1831 w Warszawie.