Nadto znaki te występują w dekoracji architektonicznej katedr w Ulm, Fryburgu Bryzgowijskim i Ratyzbonie. W tryforium praskiej katedry św. Wita znajduje się monumentalny zespół popiersi ówczesnych czeskich osobistości kościelnych i świeckich, z Karolem IV i jego wszystkimi małżonkami na czele. Wśród nich są także architekci i kierownicy budowy, w tym Piotr Parler, który kontynuował prace nad praską katedrą po śmierci Mateusza z Arras. W skarbcu katedry praskiej znajduje się srebrny i pozłacany gotycki relikwiarz (mieszczący relikwie m.in. świętych Mikołaja, Marcina, Aleksego i Onufrego), w formie wieżyczki z ażurowymi przyporami z dekoracją maswerkową, oraz nodusem typu kapliczkowego. Stopę zdobi znak rodu Parlerów, z zachowaną częściowo pierwotną emalią. Kolorystyka jest zbliżona do znaku na figurze w Muzeum Alexandra Schnütgena.
Kolońskie popiersie wedle niektórych badaczy może stanowić świadectwo osobistych relacji między Parlerami. Jeden z dwóch synów wspomnianego Jana von Gmünd, Henryk von Gmünd (lub też Henryk z Freiburga), bratanek Piotra Parlera, budowniczy w Margrabstwie Moraw poślubił Drugtinis von Savoyen, córkę Michała, ówczesnego mistrza prowadzącego prace nad budową katedry w Kolonii.