Główną władzą ustawodawczą był piętnastoosobowy parlament o czteroletniej kadencji. Trzech deputowanych wyznaczał książę, pozostali byli wybierani w tajnych wyborach – siedmiu w Vaduz i pięciu w Schellenbergu. Wybory były tajne i obowiązkowe – kara za absencje wynosiła 1 gulden. Prawa wyborcze przysługiwały mężczyznom w wieku powyżej 24 lat, którzy nie zostali skazani, nie byli chorzy psychicznie i nie zbankrutowali. Parlament zbierać się miał każdego roku między 15 a 31 maja oraz w miesiąc po zmianie rządu. Posłowie posiadali immunitet, ich obecność podczas obrad była obowiązkowa, a diety niskie. W przerwach między obradami parlament zastępowany był przez trzyosobową komisję. Do kompetencji parlamentu należało ustanawianie prawa, podatków i zatwierdzanie przedstawionego przez premiera budżetu. Parlament musiał zatwierdzić każdą zmianę w konstytucji jednomyślnie, bądź większością 75 procent na dwóch kolejnych sesjach. Deputowani dzielili władzę ustawodawczą z księciem, który miał prawo do wydawania dekretów.